Geure gauzatxuak

Birritan. Arrazoiarekin.
Zirkuan, atzerengo ilaran geunden jesarrita. Funtzioa hasi eta gero, gure aurreko ilara guztiak hutsik zeuden, zirkuaren hegal baten. Bost ilara aurrerago joan ginen umeekin, baita geu ikusita, gure albokoak ere. Gizona etorri zitzaigun bost minutu garrenean linterna eskuan zuela, txartel eske. “¿Quién les ha sentado aquí? – Nadie. – Estas entradas son de la última fila. – Ya, ya. – Yaya es una abuela......” Bueno, baina jator portatu zen eta bertan egoten utzi zigun, lekuaren jaberik ez zen ageri eta.
Bigarrena, barraketan hau ere, txurrerian. Txurro eta patata frijitu batzuk erosi genituen. Gero mugitu egin ginen, suak ikusteko. Umeak ketchup gehiago eskatu zidan patatei botatzeko eta bila joan nintzen. Baina hiru-lau bider eskatu zidan ketchup gehiago. Suak laster hasteko ziren eta hurren neukan txurrerian bota nion ketchupa: “échale el ketchup donde has comprau las patatas”, zakar eta desatsegin gizonak lehenengo eta andre batek gero, txurreriakoek.
Hau dok e! Berrogeita bi urterekin ume bati baino errieta gehiago egiten didate. Ahalegindu beharko dut formaltzen.

Kolar edo etxe atari gehienetan horixe leiduten dogu. Etxe batzuetan “se vende” bat, beste batzuetan bi, edo hiru... Ea benetako krisia datorren eta prezioak asko-asko bajatzen diran. Igoerak itzelezkoak izan dira, baina beherantz, astiro-astiro doa gauzea. Gure etxeagaitik gitxiago pagauko deuskue, baina gitxiago kostauko jaku beste bat erostea.